Thursday, March 23, 2017

Dalawang Pangungusap (A Writing Prompt)



Giliw ko, huwag mong isaboy ang iyong ihi sa aking mukha.

Huwag mo akong hayaang lumayo nang nakatungo;

Tirhan mo sana ako ng kaunting dignidad.



Maari mo bang ipaintindi kung bakit kailangan mo akong hiyain,

Hindi pa ba sapat ang pagtaboy na ipinararamdam mo sa akin?

Giliw ko, huwag mo sana itong gawin.



Isa lang naman ang aking hiling,

Mayroon namang inidoro na abot ng iyong tingin,

Doon nalang giliw ko, huwag naman sa akin.





Di ba madalas mong marinig ang "Expect the unexpected"? Pero tao ka lang. Hindi sa lahat ng panahon handa ka sa mga kaganapan sa paligid. Bakit, kung dudura ba ang makakasalubong mo, malalaman mo ba kung saan iyon tatama? Sigurado ka bang masasagasaan ka? Sigurado ka bang hindi? Maraming mga bagay na mangyayari na hindi mo inaasahan at hindi ka makakawala sa loop. Wala kang magagawa. Katulad ngayon, mainit dito sa bus kahit full blast ang AC.

Tuesday, March 21, 2017

Paano

Magsisimula sa gitna.


Makikita ang kabuuan sa pamamagitan ng pagsilip sa sentro, dahil iyon ang mas madaling makita ng mga mata mo.

Konkreto ang ideya na hinabi galing sa mga pangarap na nanggaling sa gitna.

Sa gitna.

Pero paano nga ba magsisimula?

Pangalawa

Pitong daan at tatlumpu’t tatlong araw na nagdaan


Para bang kailan lang.

Maraming ala-alang hindi malilimutan

Na para bang kahapon lang.







Salamat sa pitong daan at tatlumput araw hanggang magpakailanman.

Nepenthe

Your face,
Your smile,
Your stories.

Your hugs,
Your kiss,
Your warmth.

Your encouragements,
Your wisdom,
Your presence.

I'll endure the day full of misery,
I'll keep up with the worse,
I'll be standing amidst the distraught,
If I know I'll wake up,
To the bliss of your touch,
To the harmony of your breaths,
To the calm of your heart.

If I were to walk in the dark,
I will not be afraid,
I'll keep head up,
I'll keep my hopes up,
I'll walk with anticipation,
And confidence,
If I'll be certain that in the end,
You'll be waiting,
With arms ready to wrap
My weary soul.

To this, I should say,
You are my drug.
You are my hope.
You are my pill of happiness.
You are may nepenthe.

****
ne·pen·the [ni-pen-thee] .a drug or drink, or the plant yielding it, mentioned by ancientwriters as having the power to bring forgetfulness of sorrow or trouble. 

Sunday, March 19, 2017

Diyos Ko, Normal Ba Ito?


Normal pa po ba para sa isang bente otsong tulad ko ang maguluhan sa kung ano ang gusto kong makamit sa buhay? Minsan iniisip ko, matanda na ako. Kailangang magkaroon na ng direksyon ang buhay ko. Kailangang maging klaro na sa akin kung ano talaga ang goal ko sa buhay. Kailangang magkaroon na ako ng plano at umpisahan ko na iyon sa lalong medaling panahon. Pero hanggang ngayon, bakit parang naghahanap pa rin ako?

Hindi naman talaga ako yung taong humiling na sana, lumaki na ako kaagad. Masaya ako nung bata pa ako. Hindi ako nauubusan ng rason para tumawa, marami akong kaibigan, maluwag ang buhay. Hindi ako problemado sa kahit ano. Maliban nalang sa pagbo-boypren. E, diyaan nga ata ako sumablay sa buhay. Masyadong mapusok, masyadong mabilis magdesisyon, kulang sa self control. Palagay ko e, pinanganak talaga akong may bahid ng kalandian. Sorry po. Sana natuto akong gumamit ng utak bago ang landi. Sana books muna bago ang love letters. Sana thesis muna bago ang gimik. Pero, hindi ko na kayang ibalik ang panahon. Saka hindi naman lahat ng ibinunga ng pagkakamaling iyon ay masama.

Alam ko po kung gano ninyo ako kamahal. Hindi nyo ako pinabayaan sa kahit saan. Madali pa rin ang buhay para sa akin. Pero hindi ko po alam kung bakit hindi parin ako kuntento. Mayroon paring kulang. Mayroon parin akong hinahanap. Hindi ko alam kung kanino hihingi ng tulong, kase, hindi ko alam kung papaano ko sasabihin ang problema ko. Hindi ko sya ma-describe. Hindi ko malapatan ng salita. Hindi ko alam kung papaano ikukwento. Ni hindi ko nga rin po alam kung ano ang gusto ko.

Isa pa po, natatakot akong humiling. Kase, baka humiling ako ng mali. Alam ko pong kailangan kong maging pasensyosa, kailangan kong magtiwala. Pero parang tug of war. Naghihilaan ang mga daing ng puso ko at ang kagustuhan kong ipagpa-sa Diyos ang lahat. Minsan, pag hinahayaan ko na ang pagkakataon ang magbigay sa akin ng daan at hindi ko nakikitang doon papunta sa gusto ko, nirereject ko. Nananalo ang kagustuhan ko laban sa kung ano ang dapat para sa akin. Kapag ka naman nakukuha ko ang gusto ko at nakikita kong hindi ako doon sasaya, nirereject ko rin. Sa huli, wala akong kinahihinatnan.

Diyos ko, sana po ay bigyan ninyo ako  ng lakas ng loob at tibay ng damdamin para hindi ako nakatuntong nalang sa gitna habang buhay. Sana po, bigyan ninyo ako ng jump start. Natatakot ako, pero alam kong hindi ninyo ako pababayaan. Kayo po ang kumapit sa akin ha? Dahil mas may tiwala ako sa ganon. Kung ako ang kakapit sa inyo at matakot ako, baka bumitaw ako eh. Pero pag kayo ang may hawak ng kamay ko, kahit matakot ako, alam kong hindi Mo ako bibitawan.

Alam ko na alam mo ang sinasabi ng puso ko. Kung ano man yon Lord, sana katulad iyon ng plinano mo para sa buhay ko. Alisin mo ang takot sa akin, nakikiusap ako.


Sana makarating ito sayo. Ito lang ang paraan na alam ko para makausap kita ng walang distraction. Sana chumamba. Mahal kita.

Saturday, March 18, 2017

Kasabay sa Paglipad ng mga Abo ng Sulat



Sa usbong ng damdaming matagal ng kinikimkim,

Pangungusap na payak subalit kahuluga'y kay lalim,

Ipikit ang mata, isipin ang hangarin,

Tungo sa tunay na nilalaman niyang damdamin.




Dumihan ng emosyon iyang piraso ng kawalan,

Idaan sa paguhit ang iyong pagdaramdam,

Ikumpas ang mga kamay, ang papel ay lapatan,

Kipkip na damdamin at dasal sa kalangitan.




Yari ka na ba, diwa mo'y magaan na?

Kuhanin ang apoy, silaban ang pag-asa,

Makakarating sa langit bawat dasal na nailapat,

Kasabay sa paglipad ng mga abo ng sulat.

TAYM PERS

Ok wait lang, break time muna.

Sabi sa akin ni Kat, kailangan paminsan-minsan, subukan ko namang alisin ang mata ko sa computer at maglakad lakad sa corridor para makapagrefresh at makapag-exercise. Ang dami na palang nangyari.

Nakikita ko sa peripheral view ko si Aiza, bago kong katrabaho. Hinding hindi ko makakalimutan na sya ang unang pinagsinungalingan ko kung ilang taon na ako. Pero hindi yan ang gusto kong isulat.

Sa tuwing nananaginip ako ng tungkol sa pagpasok ko sa eskwelahan, lagi nalang akong nawawala. Naliligaw, ganon. Papasok sa skul pero hindi mahahanap ang daan papunta sa classroom. Pupunta sa classroom pero lagi namang may nakaharang sa hagdan. Minsan naman, dead end ang hagdanan. Madalas akong hindi nakakaabot sa klase o kaya naman, hindi ko na-aattendan. Tapos magkakaroon ako ng pakiramdam na parang may kulang... hindi maganda ang gising.

Minsan naiisip ko, hanggang saan ako dadalhin ng trabaho na meron ako? Hanggang kailan ako ganito? Hanggang kailan nila ako kailangan bago nila ako palitan nang mas bata at mas maliksi? Gaano pa katagal bago nila mapagtanto na, hindi na nila ako kailangan dahil may mas maganda, mas madiskarte at mas maalam kaysa sa akin? Ano ang gagawin ko pag dumating ang araw na yon?

Kaya ako sa inyo, makikinig ako sa sinasabi ng magulang ko. Sumunod ka sa kung anong pinapayo nila sayo dahil para sayo iyon. Hindi mo gugustuhing lumaki na parang walang direksyon ang buhay mo. Hindi ko naman sinasabing walang direksyon ang buhay ko ngayon pero mas maganda sana ang patutunguhan ko kung nakinig ako sa pagda-dakdak ng mama ko kung mas bata pa ako.

Dalawang Pangungusap (A Writing Prompt)

Giliw ko, huwag mong isaboy ang iyong ihi sa aking mukha. Huwag mo akong hayaang lumayo nang nakatungo; Tirhan mo sana ako ng kaunting dign...